อมก๋อย และพืชพรรณแห่งแรงบันดาลใจ



 

อมก๋อยและพืชพรรณแห่งแรงบันดาลใจ

 



เมื่อลงมาจากปลายดอยแห่งนั้น นาทีที่จิบกาแฟขมเข้มอยู่ที่ไหนสักแห่ง ผมมักคิดถึงพวกเขา ชายชาวลาหู่นะและครอบครัวแห่งบ้านมูเซอ ตีนดอยม่อยจอง วันที่เขาหยิบยื่นอาราบิกาที่คั่วและบดเอง (ตามความเข้าใจ) ให้เรานำกลับลงมา ว่าตามตรง นาทีนั้นผมไม่ได้คิดถึงเรื่องคุณภาพ รสชาติ หรือมาตรฐานอะไรอย่างที่หลายคนให้ความสำคัญกับเมล็ดกาแฟ อาจด้วยมิตรภาพนั้น เป็นเรื่องหอมหวานเสียมากกว่า

ที่บ้านกะเหรี่ยงสูงลึกขึ้นไปจากที่ราบของอำเภออมก๋อย ป่าเขายังคงยิ่งใหญ่กว่าความคิดความเชื่อใด ๆ จากเบื้องล่าง ห้วยน้ำไหลริน เด็กน้อยเก็บผลกาแฟสีแดงสุก ยื่นให้ผมลองปลิ้นชิมความหวานของเนื้อใน

อากาศเริ่มกดหนัก ชื้นเย็น แสงสุดท้ายในยามเย็นเหมือนจะหลอมให้นาขั้นบันไดอันไพศาล ในที่ราบกลางหุบเขาจมไปกับความมืด และเดือนดาวกำลังมาเยือน ผ่านค่ำคืนมาจนรุ่งเช้า ผมพบตัวเองอยู่ในไอหมอกและหุบเขาอีกแห่งของอมก๋อย ที่ความสูงกว่า 1,300 เมตร จากกระดับทะเลปานกลาง ไกลขึ้นมาจากตัวอำเภอเกือบ 10 กิโลเมตร

กาแฟเหมาะกับคนอมก๋อย ทั้งเรื่องสภาพอากาศความสูง และปริมาณน้ำฝน เช้าที่มีอาราบิกาสายพันธุ์ "ดี" มาเป็นอเมริกาโนร้อน ๆ เราเฝ้ามองไอหมอกไหลผ่านไร่กาแฟในหุบอย่างเพลินตา



 

 

ระหว่างพืชพรรณ ป่าเขา และทางดินเล็ก ๆ ที่ไต่ชันขึ้นมา เรื่องผลผลิตนั้นอาจเป็นคนละเรื่องกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า การดูแลซึ่งกันและกันต่างหาก ที่ทำให้รู้ว่ากลางโลกข้างล่างที่หมุนเคลื่อนไปทุกเมื่อเชื่อวัน ชีวิตบนนี้ของพวกเขาก็ไม่ได้โดดเดี่ยวอยู่กลางป่าลึกแต่เพียงผู้เดียว ยามเย็นที่ตัวอำเภออมก๋อยลานตาไปด้วยเด็ก ๆ ชาวเขาที่เพิ่งเลิกเรียน คอยไกลแห่งนี้เป็นบ้านหลังใหญ่ของพี่น้องชาวไทยภูเขาหลายเผ่าพันธุ์ เด็กน้อยชาวกะเหรี่ยง มูเซอ แม้แต่ ม้ง ก็ล้วน "ลง" มาหาสิ่งที่เรียกว่าอนาคตกันที่โรงเรียนอมก๋อยวิทยาคม 85 เปอร์เซ็นต์ล่ะครับ เด็กนักเรียนที่อมก๋อยเป็นชาวไทยภูเขาผู้อำนวยการพงศ์ชัย คำเมรุ พูดถึงเด็ก ๆ ของเขา ขณะที่ผมเพลินอยู่ในช่องมองภาพ เสื้อผ้าและเสียงหัวเราะนั้นน่าใส่ใจไม่แตกต่าง

ก่อนยามเย็นที่จะมาเยือน เราไปดู "ผลงาน" ของเด็ก ๆ ที่นี่ ซึ่งเมื่อไปถึงพื้นที่กว่า 40 ไร่หลังโรงเรียน ไร่กาแฟเขียวครึ้ม เย็นตา ก็เบียดแน่น ไม้บังร่มสูงชะลูด และพื้นที่หลังโรงเรียนก็กลายเป็นป่าย่อม ๆ บนดอยอมก๋อย การมาถึงของกาแฟแทบจะเปลี่ยนบุคลิกของบ้านแดนดอยให้มีซึ่งความพิเศษ ใช่แต่ผู้ใหญ่ เด็ก ๆ รุ่นต่อมาก็เห็นในภาพเช่นนั้น

ตรงทางแยกอำเภออมก๋อย ที่ที่ความเจริญต่างๆ เดินทางขึ้นมาถึงแดนดอยแห่งนี้เป็นจุดแรก ๆ ทั้งผู้คน ชาวไทยภูเขา นักท่องเที่ยว หรือแม้แต่คน "เมือง" เองก็ตาม หากหน้าตาของความผูกพันของผืนแผ่นดินและผู้คนเป็นเช่นเดียวกับกาแฟในร้านเล็ก ๆ หน้าโรงเรียน คือหลอมรวมอยู่ด้วยเรี่ยวแรง ความหวัง และการอาทรดูแลจากทุกผู้คนรอบข้าง ร้านกาแฟตรงทางแยกเล็ก ๆ แห่งนี้ก็เปี่ยมค่าที่ใครสักคนจะนั่งลงทำความรู้จัก "เมล็ดพันธุ์" ของพวกเขา ไต่ความสูงจากตัวอำเภอขึ้นมาสู่ไร่กาแฟ ผืนนาขั้นบันได และบ้านอยู่เรือนนอนของพี่น้องกะเหรี่ยงเช่นคืนวาน อากาศเย็นกำลังจะมาเยือน ขบวนวัวพร้อมแม่เฒ่าคาบกล้องยาผ่านมาด้านหน้าอย่างไม่จางคลาย ฟ้าสีบลูอมเรื่องราวของแผ่นดินคอยไกลนี้ไว้ในความมืด



 

 

 

 

กาแฟคือศิลปะ ทุกขั้นตอนล้วนประณีตละเอียดอ่อนทั้งการปลูก คั่ว ชง ไปจนถึงเทคโนโลยีต่างใครสักคนบอกกับผมยามกระชับกาแฟร้อนหอมกรุ่นไว้กลางค่ำคืน ทว่า กับผู้คนอมก๋อย ท่ามกลางแผ่นดินอันอุดมบนความสูงอันพอเหมาะกับการหยั่งรากฝากวางชีวิต ผมว่าพวกเขาและเมล็ดพันธ์อย่างกาแฟ อาจเหมือนกันอยู่บางอย่าง คือมากมายไปด้วยเรื่องราวของการเดินทางแปรเปลี่ยน เคลื่อนย้าย แต่ก็ยังคงความชัดเจนเข้มข้นทุกครั้ง เมื่อกะเทาะ "เปลือกนอก" และเคี่ยวกรำจนเห็นสิ่งที่เรียกว่าหัวใจ"

การเดินทาง

จากตัวเมืองเชียงใหม่ ใช้ทางหลวงหมายเลข 108 ผ่านอำเภอหางดง อำเภอสินป่าตอง อำเภอฮอด ผ่านออบหลวง ถึงบริเวณบ้านบ่อหลวง แยกซ้ายเข้าทางหลวง หมายเลข 1099 ไปอีกราว 49 กิโลเมตร ถึงอำเภออมก๋อย รวมระยะทางจากเชียงใหม่ถึงอมก๋อยราว 180 กิโลเมตร

มีรถโดยสารออกจากตัวเมืองเชียงใหม่ สาย เชียงใหม่-ฮอด-อมก๋อย เที่ยวแรกออกเวลาตีห้าครึ่ง มาถึงอมก๋อยก่อนเที่ยง เที่ยวสุดท้ายออกเวลาบ่ายสอง ราคาประมาณ 130-150 บาท ขึ้นรถที่ตลาดประตูเชียงใหม่

มาเที่ยวชมชีวิตของคนอมก๋อย ควรขึ้นไปสัมผัสหมู่บ้านกะเหรี่ยงรอบนอก ไปเที่ยวชมผืนนาขั้นบันได ไร่กาแฟ และวิถีชีวิตของคนกะเหรี่ยง มูเซอ รวมถึงการอยู่ร่วมกินอย่างผสมผสานกลางสังคมเกษตรกรรม มีที่พักเล็ก ๆ ชื่อ "อมก๋อยรีสอร์ท" บรรยากาศดี ติดลำน้ำแม่แจ่มให้บริการ โทรศัพท์ (053)467-33, 08-6188-1910 เว็บไซต์ www.omkoiresort.com

 



แนะนำ