ในม่านกาลเวลาฟ้าห่มปก



 

ในม่านกาลเวลาฟ้าห่มปก
ดอยผาหลวง ปลายฤดูฝน ณ ความสูง 2,290 เมตร จากระดับทะเลปานกลาง มองออกไป ทิวดอยรอบ ๆ ตัวราวกับถูกห่มคลุมด้วยผ้านวมสีขาว ลมหนาวพัดกรูปะทะยอดดอยและต้นไม้ ตะวันค่อย ๆ ฉายแสง สายหมอกไหลเอื่อยดั่งผืนผ้านุ่มหนาค่อย ๆ ลอยต่ำลงมาห่มคลุมยอดดอย โมงยามนั้น คล้ายเวลาหยุดนิ่งอยู่กับที่ เปิดโอกาสให้เราเฝ้ามองภาพตรงหน้า สายหมอกลอยลงช้า ๆ คล้ายดั่งว่าผืนผ้าค่อย ๆ ลอยลงมาโอบกอดยอดดอย

 

 

 

 



บ่ายคล้อย ถนนพาเราไต่ดอยสูงขึ้นไป ยอดดอยผาหลวงมองเห็นลิบ ๆ ที่ปลายขอบฟ้า ฝนเริ่มโปรยขณะเรามาถึง น้ำตกปู่หมื่น รอยทางเล็ก ๆ ทอดเข้าไปใต้ร่มเงาไม่ใหญ่ ไม่นานก็ได้ยินเสียงน้ำโจนตกดังก้อง ละอองน้ำลอยปลิวไปทั่ว ยืนอยู่เบื้องหน้าปู่หมื่น คงมีลำธารสายเล็กสายน้อยบนยอดดอยจึงมีน้ำตกใหญ่โตเช่นนี้ได้
ใกล้ ๆ ผาน้ำตก ผมย่อตัวลงดู “ศาล” เล็ก ๆ ซึ่งสานด้วยไม้ไผ่ เป็นศาลซึ่งซาวมูเซอทำไว้เพื่อเลี้ยง “ผีน้ำ” ท่ามกลางละอองน้ำเย็นชื่น ศาลเล็ก ๆ ตรงหน้าไม่เพียงบอกเล่าว่าน้ำตกนี้สำคัญเพียงใด ศาลเล็ก ๆ ซึ่งสานด้วยไม่ไผ่ริมน้ำตก ยังบอกเลา ๆ ว่ายอดดอยสำคัญต่อชีวิตเบื้องล่างเพียงใดด้วย
ที่ฟ้าห่มปก ดูเหมือนว่า “ถนน” จะทอดไปตามไหล่ดอยเสมอ บางเส้นทางค่อนข้างคดเคี้ยวสูงชัน ทว่าก็แลกมาด้วยทิวทัศน์ชวนมอง ถนนเส้นหนึ่ง พาเราไปยังทิวดอยใกล้ชายแดน ฝนหว่านละอองลงมาบาง ๆ ตามหุบดอยปรากฏสายหมอกขาว